De regeringsonderhandelingen: andermaal een zware bevalling! Het heeft 190 dagen geduurd, en bloed, zweet en tranen gekost aan Yves Leterme om de regeringsonderhandelingen tot een goed einde te brengen. Helaas is het nog niet volledig gelukt.

In de media zijn er ronkende verklaringen over het strikje van Di Rupo en het stilaan legendarische “Non” van Joëlle Milquet, er wordt er op scherp geschoten op Yves Leterme, elke onderhandelaar probeert een pluim op zijn hoed te steken, en meermaals wordt er geprobeerd om een breuk te krijgen in ons sterk kartel. Dit is hen tot op heden niet gelukt.

Wij hebben nu ten minste al een interim-regering met vier CD&V-ministers. Ondanks deze interimregering, heerste er vandaag een zeer trieste sfeer in onze fractie. Niet omdat we op een zondag naar het parlement moesten komen, maar wel omdat we het vertrouwen moesten geven aan Verhofstadt 3. Verhofstadt 3, wie had dat ooit gedacht op 10 juni?

Geef toe, dit is niet de regering die de kiezer en wij op de avond van 10 juni voor ogen hadden. Wij hadden uiteraard gehoopt op een volwaardige regering, met een programma van vier jaar, en uiteraard met een eerste minister gesteund door de kiesuitslag. Maar deze interim-regering is echter nodig om de dringende problemen van de mensen aan te pakken. Wij hebben wel een regering, met een beperkte levensduur en een beperkt programma. Bijzondere situaties vereisen nu eenmaal bijzondere oplossingen. We hebben deze interimregering het vertrouwen gegeven. Geen blind vertrouwen, wel een waakzaam vertrouwen.

Hoopvol, maar met een bang hart kijken we uit naar 23 maart; de dag waarop de interim-regering eindigt. Inderdaad, met een bang realistisch hart, want niet voor niets roept Yves Leterme op om verantwoordelijkheid op te nemen.

Dat Yves Leterme een straffe kerel is, dat weten we allemaal. Maar ik hoop dat hij 3 keer straffer is als Jezus, zodat hij met Pasen voor de derde keer verrijst als leider van zijn regering. Ik zou zeggen: zet allemaal uw nest buiten zodat de klokken ons dit hemels geschenk kunnen geven!

Het feit dat door de aanslepende onderhandelingen het parlementaire werkjaar maar niet op dreef komt, komt me eigenlijk nog goed uit: een tweede keer mama zijn slorpt veel energie op! De lange formatiegesprekken zorgen ervoor dat ik toch een beetje kan genieten van mijn dochtertje, dankjewel Yves!

Alhoewel, tijdens mijn theoretisch zwangerschapsverlof komen de vergaderingen over onze Dendermondse beleidsnota op kruissnelheid, zodat ik meer tijd door moet brengen met het schepencollege dan met ons gezin. Aangezien ik met openbare werken een “klein” deel van het investeringsbudget opslorp, kan ik hier moeilijk ontbreken. Dankjewel burgemeester en collega schepenen voor deze goede timing!

Morgen wordt Ries gedoopt, ik ben al van deze ochtend bezig met de voorbereidingen van het feest.

Deze namiddag gaan Frank en ik samen met de kindjes naar het sinterklaasfeest van de Trappistentrappers, een lokale fietsclub waar mijn man lid van is. Stien kijkt er enorm naar uit en heeft al enkele mooie tekeningen gemaakt.

1 smsje op de middag zorgt ervoor dat mijn ganse planning in de war is: ” Om 14 u extra partijbestuur in Zellik, uw aanwezigheid is vereist.” Dat belooft niet veel goeds.

Snel thuis andere regelingen treffen, en dan richting Zellik. De zaal is helemaal vol. Onder een daverend applaus en achtervolgd door een horde journalisten komt Yves Leterme binnen. Een applaus, niet omwille van feestvreugde, maar wel omdat we met de ganse ploeg nog steeds achter onze ploegleider staan. Een applaus, als hart onder de riem.

Het is 17 u wanneer ik terug vertrek richting Dendermonde, net op tijd om nog even naar het sinterklaasfeestje te gaan. Stien haar gezicht fleurt helemaal op als ze mij daar ziet binnenkomen, en nestelt zich meteen op mijn schoot. Met een klein hartje geeft ze haar tekeningen af, zelfs ons Riesje mag eens op de schoot van de Sint zitten. Na een lekkere pannenkoek gaan we met zijn allen naar huis. Daar kan ik eindelijk verder werken aan mijn feestvoorbereidingen.